Bu yazı, ilkokul yıllarındaki defter kenarı süsleme geleneğinden yola çıkarak toplumsal ve bireysel duruşlara dair derin bir metaforik eleştiri sunmaktadır. Yazar, çocukluktaki o masum ve emek dolu el işi süslemeleri anımsatırken, günümüzde bu kavramın nasıl bir duyarsızlık ve eylemsizlik sembolüne dönüştüğünü vurgular. Metinde "kenar süsü gibi durmak" tabiri; hayata müdahale etmeyen, sorumluluk almaktan kaçan ve toplumsal adaletsizliklere göz yuman insanlar için bir eleştiri okuna dönüşür. Özellikle ekonomik zorluklar, yoksulluk ve toplumun kıyısında bırakılan kesimlerin görünmezliği, kenarda kalmışlık teması üzerinden işlenir. Sonuç olarak eser, okuyucuyu sadece kendi güvenli alanında bir süs gibi durmak yerine, hayatın ve hakikatin merkezindeki sorunlarla yüzleşmeye davet eder.