Bu makale, yetimliği bir eksiklik olarak değil, hayata karşı erkenden kazanılmış bir olgunluk ve direnç biçimi olarak tanımlamaktadır. Yazar, ebeveyn kaybı yaşayan bireylerin kimseye muhtaç olmadan ayakta kalma becerisini ve bu durumun getirdiği sessiz ama derin onuru vurgular. Yetimlerin insan ilişkilerindeki gözlem gücü ve sahteliği fark etme yeteneği, onların hayata karşı geliştirdikleri güçlü bir hayatta kalma refleksi olarak sunulur. Metne göre bu kişiler, sevgiyi zorlamayan, sessizliğin gücüne inanan ve sınırları ihlal edildiğinde geri dönmeksizin mesafe koymayı bilen bir karaktere sahiptir. Nihayetinde bu kaynak, yetim kalmanın ruhu kırmadığını, aksine kişiyi vaktinden önce tamamlanmış ve güçlü bir bireye dönüştürdüğünü savunur.