Bu makale, Rodos ve İstanköy gibi Ege adalarında yaşayan yaklaşık 6000 Türkün maruz kaldığı ağır insan hakları ihlallerini ve kimlik mücadelelerini konu almaktadır. Yazar, Türkiye kamuoyunun ve siyasetinin Gazze veya Kudüs gibi dış meselelere odaklanırken, kendi soydaşlarının maruz kaldığı asimilasyon politikalarını ve vakıf mallarına el konulmasını görmezden gelmesini eleştirmektedir. Adaların fethinin 504. yıl dönümünde, oradaki Türk varlığının eğitim ve dini özgürlükler noktasında yaşadığı büyük kısıtlamalar vurgulanarak toplumsal bir vefasızlık tablosu çizilmektedir. Metinde, bu adalarda yaşayan Müslüman Türklerin Türk kimliklerini koruma çabalarının Türkiye topraklarında yeterli yankıyı bulmaması sert bir dille sorgulanmaktadır. Sonuç olarak yazar, hem bir vicdan muhasebesi yapmakta hem de bu sessizliğe karşı farkındalık yaratarak soydaşlarına olan manevi borcunu ödemeye çalışmaktadır.