Mustafa Ceceli - DÖN - öykü gülen güven-br Çoğaldı gitgide yokluğun dağ gibibr Atılmış üzerime ağ gibibr Zaman ilaç değil yanmaya alıştıranbr Hepsi sönsede yananbr Tek bir çerağ gibibr Kimbilir kaç ilkbahar yaz, sonbahar kışbr Aylar mevsimler derkenbr Seneler sensiz geçtibr Büyüdü ağaç oldu çoktanbr Ektiğimiz fidanlar gölgesindebr Kaç gün geceyi zor ettikbr Dön dayanamıyorum artıkbr Dön bu ne çok yalnızlıkbr Çık gel ne olursun apansızbr Hadi dön, hadi dön, hadi dön yalansızbr Uzayıp giden yollara kitlenmiş gözlerimbr tükenmiyor ümit bir olmazı bekliyorumbr Bulurmu bulur benidebr günün birinde bir mucizebr duayı duaya ekliyorum